Kur’an-ı Kerim’de bilimsel keşiflerden bahsediliyor mu?

Lütfenlog in or register to like posts.
Yazı
Yanıt
Yanıt

Kıymetli kardeşimiz,

Kur’an-ı Kerim bir ayetinde şu şekilde buyurur:

Yaş ve kuru her şey Kitab-ı Mübin’de vardır. (En’am, 6/59).

Ayette geçen “Kitab-ı Mübin” tabiri ile kastedilen şey nedir? İslam alimleri, bununla, hem Kur’an-ı Kerim‘i hem de “Levh-i mahfuz”u anlamışlardır.

Levh-i Mahfuz, sırrı ve mahiyeti yalnız Tanrı tarafınca malum ve içinde olmuş, olacak her şeyin yazılı bulunmuş olduğu bir levhadır. Şu demek oluyor ki Tanrı’ın alınyazısı kitabı.

Ayetin taşımış olduğu bu iki ihtimalden yalnız birini kesinlikle iddia edemeyiz. O şekilde ise, Kitab-ı Mübin tabiriyle hem Levh-i Mahfuz ve hem de Kur’an-ı Kerim’in kastedilmiş olduğu söylenebilir.

Bu durumda, Levh-i Mahfuz‘da her şey açık olarak tüm teferruatıyla yazılmış, Kur’an-ı Kerim’de ise özetlenmiştir. Aralarında ağaçla, ağacın çekirdeği içinde mevcut olan fark vardır. Söz gelişi, bir incir çekirdeği, nokta kadar ufaklığına karşın, koskocaman incir ağacını (boyu, dalı, yaprağı, meyvesi, tadı, kokusu vs.) her çeşit hususiyetleri ile beraber ihtiva etmekte, maddi içsel her yönünü, gözlerimizle görmemiz mümkün olmayan genlerde programlar halinde taşımaktadır. Bu ilmen ortaya konmuş bir gerçektir.

Binaenaleyh, Kur’an-ı Kerim’de de bu çekirdek misalinde olduğu benzer biçimde, geçmiş ve geleceğin önemli hadiseleri özetler ve işaretler halinde kaydedilmiştir.

Sadece bunu her insanın görüp anlaması mümkün değildir. Bu sahanın ehli olan bazı alimler, bu tarz şeyleri sezebilir yada görebilir.

Akla şu probleminin gelmesi normaldir: Her şeye yer veren Kur’an-ı Kerim’de insanlık için fazlaca önemli olan tayyare, tren, elektrik benzer biçimde fenni icatların açık olarak anlatılmamasının sebebi nedir?

Her insanın aklına gelen bu suali birkaç açıdan cevaplandırmak mümkündür:

1. Kur’an’ın Aslolan Gayesi Açısından:

Kur’an-ı Kerim’in aslolan gayesi bizlere fenni data vermek, geçmiş ve gelecekle ilgili zamanı bilgi sunmak değildir. O, ne bir tarih, ne de coğrafya, fizik, kimya, keşifler, icatlar kitabıdır. Bu çeşit kitaplarda bulunan türden detayları Kur’an’da aramak, Kur’an’ın aslolan maksadını bilmememizden, onu hakkıyla tanımamaktan ileri gelir.

Kur’an her şeyden ilkin bir din kitabıdır. Şu demek oluyor ki, insanlara Tanrı’ı ve insanların Tanrı’a karşı vazifelerini tanıtan bir kitap. Esasen tüm dinler, insan için, iki bilinmeyen olan “Yaratan”ı ve “yaratıkların vazifeleri”ni açıklamaya çalışır. “Yaratan kimdir, nedir, iyi mi bir varlıktır, neler yapmıştır, ne yapmaktadır, yaratmaktan maksadı nedir?”

İnsanoğlu bu tarz şeyleri öğrenmek ve idrak etmek ister. Gene isteriz ki, “Mahlukat nedir, nereden gelmiştir, sonu ve akıbeti ne olacaktır, bu dünyadaki işi ve vazifesi nedir?“, bilsin, idrak etsin.

İşte Kur’an-ı Kerim’in esas gayesi, bu soruları cevaplayarak insanlara Rablerini ve kendilerini tanıtmaktır.

Kur’an-ı Kerim, bununla birlikte öteki mahluklardan da bahseder. Arz ve gökyüzü; ay, güneş ve yıldızlar, hayvanlar ve ağaçlar; dağlar, denizler ve nehirler onda hep geçit resmi yaparlar. Sadece bunlardan bahis de, esas itibariyle, yukarıda kaydedilen iki maksat içindir: Ya Tanrı’ın kudretini, onlar üstündeki tasarrufunu belirtmek, bu tarz şeyleri bir kanıt ve araç yaparak Tanrı’ı tanıtmak; ya da bunların insana olan faydalarını, yaratılış gayelerini belirterek insanlara kulluk vazifelerini hatırlatmak ve buna teşvik etmektir.

Kur’an-ı Kerim’de galaksiler, yıldızların sayısı yada güneşin çapı, dünyadan uzaklığı, neşrettiği şualar ve ısı derecesi benzer biçimde, fenni bilgiler yer almaz. Zira, bu çeşitten eşyanın bizzat kendisini tanıtan bilgiler, Tanrı’a sunulan yakarma açısından önem taşımazlar. Güneş, bunca azamet ve hizmetine karşın, kulluk dairesi içindeki ehemmiyeti yönüyle, ayet-i kerime’de bir “lamba”, bir “mum”dur. Dünya da kimi zaman bir “beşik”, kimi zaman bir “yatak”tir. Gök kubbesi ise, yıldızlarla süslenmiş bir tavandır.

Uçsuz bucaksız kâinatın, böylesi tasviri yanında, beşeri icatlar, Kur’an’da iyi mi zikredilme hakkı isteyebilirler? Zira bunlar, hem cisimleri ve hem de hizmetleri yönünden kâinatın parçalarına nazaran fazlaca minik ve sönük bırakılırlar. O şekilde ise, Kur’an-ı Kerim’in, beşeri icatlara uzaktan ve dolaylı bir işarette bulunması onlar için yeterlidir. Hakikaten de öyleki yapıldığını azca ilerde göreceğiz.

2. İmtihan Sırrı Açısından:

Kur’an-ı Kerim’in fenni icatlardan yada geçmiş ve gelecek hadiselerden, her insanın anlayacağı bir tarzda açık olarak bahsetmeyişinin bir öteki sebebi, “sınav sırrı”nın gereğidir. Bununla şunu kastediyoruz: İnsanlar, öteki mahluklar benzer biçimde, durağan(durgun), değişmez belli bir kabiliyet üstüne yaratılmamıştır. O, Yaratılışı itibariyle son aşama terakki (yükselme) ve tedenni (düşme)ye müsaittir. Manen ilerleyerek meleklerden üstün olabileceği benzer biçimde; ruhen, ahlaken gerileyerek hayvanlardan fazlaca daha aşağılara düşebilecektir.

Cenab-ı Hakk, insanları bu mahiyette yarattıktan sonrasında başı boş bırakmamıştır. Peygamberlerle, yüce hedeflere terakki edip yükselmenin şartlarını öğrettiği benzer biçimde, ilerlemeye engel olacak engelleri, onu alçaltıcı, düşürücü sebepleri de göstermiş ve şu şekilde emretmiştir:

“İşte sana iki yol, birinde gidersen yükseliş, diğerinde gidersen alçalış var. Sakın nefsine, şeytana uyup kendini alçaltma. Aksi takdirde bundan hesap verecek, sonsuz hüsrana uğrayacaksın.”

İşte insanoğlunun manen ve hatta maddeten yükselmesi, bu gösterilen doğru yolu hür iradesiyle seçmesine bağlıdır. Yaşam ise, bu şekilde bir seçimin yapılması için verilen bir fırsattır, bir imtihandır.

Bu imtihanın gerçek manada sınav olması ve insanoğlunun yaptıklarından görevli tutulabilmesi için, seçim işinde zora maruz kalmaması lazımdır. Her şeyi aklı ile görmeli, iradesi ile seçmelidir.

Her devirde peygamberler gelmiş olarak, bu tanrısal tebliği tazelemişler, zaman içinde unutulan, perdelenen hakikatleri tekrardan akılların anlayacağı şekilde açıklayıp gitmişlerdir. Fakat zorlamamışlardır. Hiçbir peygamber, tebligatını yaparken, insanlara zorla benimsetme cihetine gitmemiştir. Bir bakıma aklı şaşırtıcı olan mucizeler bile, tamamen susturucu, herkesi kabule zorlayıcı olmamıştır. Söz gelişi, Hz. Musa’nın asası, sihirbazların göz bağlayıcı iplerini yutarak, hilelerini iptal etmiş olduğu vakit sihirbazlar:

“Harun ve Musa’nın Rabbine inandık.” diye imana gelirken, Firavun: “Bu hepinize sihir öğreten büyüğünüz.” (Tâhâ, 20/71)

diyebilmiş, küfrüne devam edebilmiştir. Keza, Hz. Peygamber (asm) Mekke müşriklerinin talebi üstüne, parmağıyla işaret buyurduğunda gökteki “ay” ikiye bölündüğü vakit; onlar: “Muhammed sihriyle semaya da etki etmeye başladı.” diyerek direnmeye devam edebilmişlerdir.

Demek ki, din bir imtihandır. Bu imtihanda, akla kapı açılır, fakat, irade elden alınmaz. O şekilde ise, istikbalde insanların keşfedeceği teknikten, karşılaşacakları hadiselerden her insanın görüp anlayacağı şekilde Kur’an-ı Kerim’in bahsetmesi bu ana prensibe aykırı düşer. Zira, bu şekilde bir şeye kimse itiraz edemeyeceğinden ister istemez hepimiz kabul etmek zorunda kalır.

3. Tedricen Terakki (Şu demek oluyor ki zaman içinde, yavaş yavaş İlerleme) Açısından:

Bilinmiş olduğu suretiyle, insanoğlu terakki kanununa tabidirler. Bu kanun, çeşitli fen ve aletlerin, vakit içinde, gerekseme çerçevesinde ve çaba nispetinde tedricen (doğrusu kısım kısım ve peyderpey) ortaya çıkarılmasını gerektirmiştir. Eğer semavi kitaplarda, fenlerden açık olarak anlatmak tanrısal bir kural olsaydı, bu durum, sözünü ettiğimiz, tedrici terakki prensibi ile zıtlıklar arz ederdi. Her şey hazırca verilmiş olacağı için insanlara çaba gerekmeyecek, tüm insanoğlu aynı mesajları alacağından, her tarafta aynı seviyede insan cemiyetleri olacaktı. Bu durum insanların doğal olarak kılındığı terakki prensibine aykırıdır.

4. İnsanlığın Şerefi Açısından:

Cenab-ı Hak, Kur’an-ı Kerim’de fenlerden açık olarak söz etmemekle, insanlığa büyük bir onur ve iftihar oranı bırakmıştır. “Arzın halifesi” (yeryüzünde yaşayan canlılar üstünde sultan) ve “mükerrem (şerefli)” sıfatlarıyla anılan insanoğlunun kabiliyetlerini, kişisel gayretleriyle gelişim ettirecek, bir kısım fenlere, icatlara yetişmesi, öteki mahlukata karşı ne büyük şereftir. ABD’nın keşfinden ilk çalar saatin icadına, ilk dünya haritasını meydana getiren Piri Reis’ten kan dolaşımını ortaya çıkaran İbnu’n-Nefs’e veyahut elektriği keşfeden Edison’a varıncaya kadar, insanlığa hizmet sunan büyük kaşiflerle, milliyeti ne olursa olsun, iftihar etmeyen, öteki mahlukata karşı onur oranı hissetmeyen bir insan var mıdır?

İşte bu onur, Cenab-ı Hakk’ın insanlığa olan milyonlarca lütuflarından bir başkasıdır. İcat ve keşiflerde insani hisse, son aşama azca da olsa mevcuttur ve bu, haklı bir iftihar vesilesidir. Eğer bu bulgu ve icatlar Kur’an’da açık olarak zikredilmiş olsa, söz mevzusu şereften yoksun kalacaktık.

5. Muhatabın Kapasitesi Açısından:

Kur’an-ı Kerim, hitaplarında, ilk olarak ekseriyetin anlayış seviyesini göz önünde meblağ. Her devirde insanlığın dörtte üçünden fazlasını avam tabakası teşkil etmiştir. Günümüzde bile, her ilme ilişik bir kısım meseleleri yalnız o ilmin mütehassısları anlamış olur, geride kalanlar anlayamaz. Büyük çoğunluğu teşkil eden avamın (halkın) anlayacağı seviyede konuşulmuş olduğu takdirde, daha üst seviyede olanların fazlasıyla anlayacağı açıktır.

Ek olarak Kur’an-ı Kerim’in, yalnız bir asra değil, kıyamete kadar tüm asırlara hitap ettiğini göz önüne alacak olursak, meselenin nezaketini daha iyi kavrarız.

İnsanların günlük müşahedelerine, ferdi deneyim ve umumi bilgilerine uymayan şeylerden açık bir halde bahsedilmiş olması, iki önemli mahzura sebep olurdu:

a. Bilhassa hemen hemen tam olarak inanmamış, tereddütlü kimseleri dinden kaçırırdı. Dine muhalif olanlar da istihza ve alaylarını artırmada, bu tarz şeyleri büyük bir koz olarak kullanırlardı. Söz gelişi Kur’an, mikroptan haber vererek, içtiğimiz bir bardak suyun içinde milyonlarca minik hayvancıkların varlığından söz etseydi, bu data, mikroskobun icadından önceki insanlardan mü’min olanları şaşırtarak hurafelere sürüklerken, inanmayanları da iyice reddetmeye, alay etmeye sevk ederdi.

b. İkinci olarak da, insanların dikkatini gereksiz, faydasız şeylere çekerdi. Hz. Peygamber’in (Aleyhisselam) gerek Kur’an-ı Kerim ve gerekse kişisel haberleriyle, sözgelişi televizyondan bahisle, insanların bigün gelip oturdukları yerden, dünyanın diğer tarafında cereyan eden hadiseleri anında görüp işitebileceklerini söyleseydi, ya da, elektrikten bahisle, küçücük bir düğmeye basmakla tüm bir şehrin gece iken gündüze çevrileceğine işaret etse idi, insanoğlu hayallerine hoş gelen bu çeşit meselelerin gereksiz münakaşa ve dedikodularıyla meşgul olurlar, aslolan vazifelerini dikkatsizlik ederlerdi. Oysa, dinin gayesi bu değildir. Onun aslolan davası Tanrı’ı tanıtmak, insanların Tanrı’a karşı vazifelerini, birbirleriyle olan münasebetlerini düzenlemek, maddi ve içsel terakkilerinin yollarını öğretmektir.

Hangi yönden ele alırsak alalım, aklımız, hiçbir surette fen ve tekniğin Kur’an-ı Kerim’de açık seçik olarak zikredilmesini uygun görmez.

Mühimleri yukarıda belirtilmiş olan pek fazlaca hikmet ve sebeplere binaen, Kur’an-ı Kerim’de açık olarak fenlerin ve ilimlerin zikrine rastlanmaz ise de onlara çeşitli şekillerde “işaret” edilmiş olduğu görülür. Bir kaç örnek vererek bunu belirtmeye çalışacağız.

A) Kevni (kozmozla ilgili) Bilgiler:

Kur’an-ı Kerim’de sıkça kâinatla ilgili bilgiler verilir. Onun yaratılışı, nizamı, ahengi, gece ve gündüzün birbirini takip edişi, yağmur, bulut, nebat, ağaç, hayvan vs. anlatılır. Bu bilgiler, eşyaya hakim olan kanunları o denli doğru bir halde aksettirirler ki, insanlığın her sahada gelişen bilimsel bu tarz şeyleri doğrulamaktan öte gidememiş, asla birinin aksini söyleyememiştir.

Söz gelimi birçok ayette tekrarla bitkilerin erkekli, dişili çift yaratıldığını (Rahman, 55/52; Ra’d, 13/3; Taha, 20/131) ifade eden Kur’an-ı Kerim, bir ayette bilmediğimiz şeylerin de çift yaratıldığını (Yasin 36), bir başka ayette de “her şeyin” (Zariyat 49) çift yaratıldığına dikkat çeker. Böylece iyi-kötü, çirkin-güzel, sıcak-soğuk, gece-gündüz, iman-küfür… çiftlerinden atomların yapısını teşkil eden pozitif ve negatif parçacıkları, elektriğin iki zıt kutbuna varıncaya kadar pek fazlaca çiftlerin varlığını haber verir. Bu bilgiler günümüz için kolay görünse de 14 yüzyıl öncesi için bir mucizedir.
Nur ayeti burada kaydı ihtiyaç duyulan enteresan örneklerden biridir. İnsanlığın önemli keşiflerinden önde gelen elektriğe işaret etmiş olduğu söylenebilir:

“Tanrı göklerin ve yerin nurudur. Onun nur’u, içinde ışık bulunan bir kandil yuvasına benzer. O ışık bir cam içindedir, cam ise, sanki inci benzer biçimde parlayan bir yıldızdır; bu, ne yalnız doğuda ve ne de yalnız batıda bulunan verimli zeytin ağacından yakılır. Onun yağı, nerdeyse ateş değmeden aydınlatır. Nur üzerine nurdur. Tanrı dilediğini nuruna kavuşturur. Tanrı, insanlara örnek verir. O, her şeyi bilir.” (Nur, 24/35).

Burada, “inci benzer biçimde parlayan bir yıldız” teşbihiyle ampule “ateş değmeden aydınlatan yağ“la da elektriğe işaret edildiğini, bu “yağ”ın, aslına bakarsak, iklime doğal olarak olarak biten nebattan elde edilmiş malum yağ olmadığını da “doğulu yada batılı olmayan verimli zeytin ağacı” teşbihinden anlarız.

Ayetin üslubundaki ulvilik ve derinlik ve bilhassa teşbihler başka manalar çıkarmaya da elverişlidir.

B) Zamanı Hadiseler: Kur’an-ı Kerim, tarihte cereyan eden bazı hadiseleri beyan ederek de geleceğe ışık tutmakta, insanlığın ilim yöntemiyle elde edilebildiği tekniklere işaret etmektedir. Bu hadiselerden bir kısmı, peygamberlerin mazhar olduğu mucizeler nevindendir. Bir kısmı ise, bu gruba girmez. Bir iki örnek verelim:

Kur’an-ı Kerim’de bilimsel keşiflerden bahsediliyor mu? kus ucak1. Fil suresi’nde, Mekke’yi işgal ederek Kabe’yi yıkma niyetiyle gelmiş olan Habeşistan ordusunun, kuşların attığı “siccil” (denen pişmiş balçık parçaları) ile bozguna uğratılmış olduğu anlatılır. Burada, havadan atılma kaydıyla, bir kuşun taşıyabileceği büyüklükte parçacıklarla, bir ordunun bozguna uğratılabileceği gösterilmiş olmaktadır. Uçaklardan atılan çeşitli silahlardan başka, bir nevi kuş sayılabilecek, istenen yükseklikte patlatılan top ve roket mermileri bu hadiseyi tatbikata koymuştur.

2. Bedir Harbi’nde, Hz. Peygamber’in (Aleyhisselam) mazhar olduğu bir mucize, yukarıda temas edilenden daha ileri durumu bildiriyor. Tefsir ve siyer kitaplarının açıklamış olduğu suretiyle, Hz. Peygamber’in (Aleyhisselam) yerden alarak fırlattığı bir avuç toprak ve kumdan, düşmanların her birisinin gözüne bir miktar isabet ederek bozguna uğramalarına sebeb olur. Ayet-i kerime bu vakaya:

Onları siz öldürmediniz, fakat Tanrı öldürdü. Attığın vakit da (ey Resulüm) sen atmadın, sadece Tanrı attı.”(Enfal, 8/17)

diyerek temas eder.

Atılan merminin, hedefe takip ederek yakalaması, zamanımızda oldukça gelişmiş bir tekniktir. Sadece bu, şimdilik büyük ve bilhassa havai hedeflerle sınırlıdır. Ayet-i kerime, zaman içinde, insan benzer biçimde minik hedefleri bulup yakalayan mermilerin geliştirilebileceğine, hatta bunun insan eliyle de atılabileceğine işaret etmektedir. Nötron bombası buna bir örnek sayılabilir.

C) Mucizeler: Kur’an-ı Kerim’de zikredilen mucizeler de insanların ulaşacakları bir kısım fenlere işaret ederler. Mi’rac mucizesi bunlardan biridir. Hz. Peygamber (Aleyhisselam), mi’rac mucizesiyle ruh ve ceset olarak semaya çıkmıştır (İsra, 17/1; Necm,  53/7-18), Bilhassa hadislerde gelen tamamlayıcı açıklamalara gore, semaya çıkış, ata benzeyen son aşama süratli yol alan ve Burak denen bir binek vasıtasıyla olmuştur. Burak’ın sürati ile ilgili tasvir, fazlaca dikkat çekicidir: Hadis, Burak’ın gözünün algı etmiş olduğu, ulaşmış olduğu son noktaya ön ayağını bastığını ifade etmektedir.

Bu mucize, gökyüzü yolunun insanlara açık olduğuna işaret etmekten başka, bu yolculukta, fezanın uçsuz bucaksız genişliğine uygun şekilde ulaşılacak süratin ebatlarına de dikkat çeker.

Hz. Musa’nın asasıyla ilgili mucize de günümüzle ilgilidir. Çeşitli mükemmel işler gören bu asanın bir mucizesi, Hz. Musa’nın, kasten vurması ile yerden su fışkırtmasıdır. Hem de on iki gözlü bir su (Bakara, 2/60). Şimdi fazlaca derinlere inebilen artezyen kuyuları ile çöllerde bile su fışkırtma işi, adi işler sırasına girmiştir. Kaldı ki, yerden yalnız su değil, petrol ve doğal gaz da fışkırtılmaktadır. Ayette on iki çeşme söz mevzusu olduğuna gore, gelecekte başka nimetlerin fışkırtılması da mümkündür.

Nitekim bir hadiste Resulullah (Aleyhisselam) şu şekilde buyurur:

Rızık kapısı Arş-ı Ala’dan ta yerin derinliklerine kadar açıktır. Tanrı her kulunu himmet ve gayreti derecesinde rızıklandırır.”

Hz. İbrahim’in mazhar olduğu bir mucize bizlere ateşe dayanıklı maddeleri haber verir. Bilinmiş olduğu suretiyle, puta tapan cemiyete boyun eğmeyen Hz İbrahim, kavminin tapmakta olduğu putları kırar. Bu davranışı ateşe atılarak yakılmak cezasına sebep olur. Ateşe atılmış olduğu vakit Hz. İbrahim Tanrı’a sığınır. Cenab-ı Hak ateşe şu emri verir:

“Ey ateş, İbrahim için soğuk ve selametli ol!” (Enbiya, 21/69)

 Ateş Hz. İbrahim’i yakmaz.

Bu mucize, ateşte yanmayan bir maddenin varlığını haber verir. Nitekim insanlık çoktandır amyantı bulmuş ve daha da geliştirerek, fazlaca süratli şekilde atmosfere giriş yapması sebebiyle son aşama ısınan uzay gemilerini yanmaktan koruyacak maddelere ulaşmıştır.

Netice olarak şunu söyleyebiliriz:

Kur’an-ı Kerim’de istikbalde ulaşılacak data ve fenlerle ilgili ayetler çoktur. Bu çeşit ayetler, yalnız eski peygamberlerin olağanüstü şeyleri yada zamanı hadiselerin hikayeleri vesilesiyle varid olmamıştır. İnsan ve kâinatın yaratılışını ve tabiatta cereyan eden (kevni) hadiseleri mevzu edinen ayetlerden, insanı tefekküre, ibrete teşvik eden ayetlere varıncaya kadar Kur’an’ın pek fazlaca mevzu hakkında ayetlerinde bir kısım bilimsel, fenni hakikatler mevcuttur. Her ilme mensup uzmanlık sahipleri bunlardan kendi sahasına girenleri zamanı geldikçe bulup çıkarabileceklerdir.

Merhaba ve yakarış ile…
Sorularla İslamiyet

Sorularlaislami… tarafınca Sa, 07/02/2006 – 00:00 tarihinde gönderildi

Reactions

0
0
0
0
0
0
Already reacted for this post.

Reactions

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir