Murdar olmuş bir hayvanın yenilebilecek herhangi bir yeri var mıdır?

Lütfenlog in or register to like posts.
Yazı

Kesilmeden ölmüş olan hayvanın (meyte) hiçbir yerinin yenilmesi caiz değildir. Bu, “meyte size haram kılınmıştır” ifadesi ile dört ayette kati olarak yasaklanmıştır. (Bkz.: Bakara, 2/173; Maide, 5/3; En’âm, 6/145; Nahl, 16/115)

Fakat meytenin derisinin tabaklanarak kullanılması caizdir.

Hz. Peygamberin hanımlarından Meymûne validemizin azatlı cariyesine, toplanan zekâttan bir koyun verilmişti. Bigün koyun ölmüş, Hz. Peygamber de bunu görmüş ve oradakilere: “Onun derisinden faydalansaydınız ya!” demişti. Oradakiler: “Fakat o meytedir.” diye yanıt verince, Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem: “Onun yalnızca yenilmesi haram kılınmıştır.”[1] buyurarak meytenin derisinden faydalanılabileceğini ifade etmiştir.

Hadis, değişik varyantlarda “derisini tabaklayıp kullansaydınız ya” şeklinde gelmiş ve sahabenin de o hayvanın derisini tabaklayıp kullandıkları belirtilmiştir.[2]

Gene Peygamberimizin hanımlarından önde gelen Sevde validemizden gelen bir rivâyet şöyledir:

“Bizim bir koyunumuz öldü, onun derisini tabakladık. Sonrasında eskiyinceye kadar içinde nebîz (hurma yada üzümden meydana getirilen bir çeşit içecek) halletmeye devam ettik.”[3]

Fıkıh mezhepleri, meyte’nin haramlığını bildiren ayetten ve derisinden yararlanmayı tavsiye eden yukarıdaki hadislerden yola çıkarak, bunlar hakkında değişik görüşlere varmışlardır.

Şafiî mezhebinin yaygın olan görüşüne bakılırsa, bir hayvan öldüğü andan itibaren onun yünü, kılı, tüyü ve kemiği necis olur. Dolayısıyla bunlardan yararlanmak caiz değildir.

Mâlikî ve Hanbelî mezheplerine bakılırsa, meyte’nin etinden yararlanmak caiz olmadığı şeklinde kemiğinden yararlanmak da caiz değildir. Fakat kemiğinin aksine yünü, kılı ve tüyü ise temizdir; kullanılabilir.

Hanefî mezhebine bakılırsa ise meyte’nin kemiğinden, kılından ve yününden yararlanmakta herhangi bir sakınca yoktur. Ayet ve hadislere uygun olması açısından bizlere bakılırsa de doğru olan görüş budur.


[1] Buhârî, Zekât, 61; Müslim, Hayz, 100, 101, Zebâih, 30; Ebû Dâvûd, Libâs, 38, 39; Nesâî, Işık’, 4, 5; Muvatta, Sayd, 16; Ahmed b. Hanbel, 1/262, 265, 314.

[2] Müslim, Hayz, 100, 102, 104; Ebû Dâvûd, Libâs, 38; Nesâî, Işık’, 5; Ahmed b. Hanbel, 4/329, 334, 336.

[3] Buhârî, Eymân, 21; Nesâî, Işık’, 4; Ahmed b. Hanbel, 6/429.

Reactions

0
0
0
0
0
0
Already reacted for this post.

Reactions

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir